Podstawa prawna
Trzy poziomy: dyrektywa unijna, polska ustawa, i rozporządzenie, które ma termin ważności.
1. Dyrektywa — reguła
Reguła jest jedna dla całej Unii i jest wyrażona w czasie uniwersalnym, nie w godzinach lokalnych. Dyrektywa definiuje też sam okres:
„Do celów niniejszej dyrektywy „okres czasu letniego” oznacza okres w roku, w którym zegary ustawia się o 60 minut do przodu w porównaniu do reszty roku.”
Ósma dyrektywa 97/44/WE ustaliła wspólną datę na lata 1998–2001; dyrektywa 2000/84/WE obowiązuje "począwszy od 2002 r." i nie ma daty końcowej. Zgodnie z art. 6 nie stosuje się jej do terytoriów zamorskich państw członkowskich.
2. Ustawa — przesunięcia i delegacja, ale ani jednej daty
To jest szczegół, o który potyka się większość opracowań na ten temat: polska ustawa nie zapisuje reguły. Podaje przesunięcia względem UTC(PL) i przekazuje ustalanie dat Prezesowi Rady Ministrów.
„Czas środkowoeuropejski jest czasem zwiększonym o jedną godzinę w stosunku do uniwersalnego czasu koordynowanego UTC(PL).” — „Czas letni środkowoeuropejski jest czasem zwiększonym o dwie godziny w stosunku do uniwersalnego czasu koordynowanego UTC(PL).”
„Prezes Rady Ministrów wprowadza i odwołuje czas letni środkowoeuropejski, w drodze rozporządzenia, ustalając na okres co najmniej jednego roku kalendarzowego dokładne daty, od których następuje wprowadzenie lub odwołanie czasu letniego, uwzględniając istniejące standardy międzynarodowe w tym zakresie.”
Zwrot „uwzględniając istniejące standardy międzynarodowe” jest tym zawiasem, przez który reguła dyrektywy wchodzi do polskiego porządku prawnego. Ustawa mówi też, kto utrzymuje czas urzędowy: Prezes Głównego Urzędu Miar (art. 4 ust. 1).
{`3. Rozporządzenie — ${ENUMERATED_YEARS} lat, wymienionych z nazwy`}
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 marca 2022 r. w sprawie wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego w latach 2022–2026 (Dz. U. 2022 poz. 539), wydane na podstawie art. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o czasie urzędowym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. poz. 144)
„Czas letni środkowoeuropejski wprowadza się: 1) w 2022 r. – dnia 27 marca, 2) w 2023 r. – dnia 26 marca, 3) w 2024 r. – dnia 31 marca, 4) w 2025 r. – dnia 30 marca, 5) w 2026 r. – dnia 29 marca – o godzinie 2 minut 00 czasu środkowoeuropejskiego (o godzinie 1 minut 00 uniwersalnego czasu koordynowanego UTC(PL)).”
Te 10 dat — 5 wprowadzeń i 5 odwołań — jest w tym serwisie użytych jako kontrola, a nie jako źródło. Daty, które pokazujemy, są wyliczane z reguły; przy każdej kompilacji sprawdzamy, czy wynik zgadza się z wykazem rozporządzenia. Zgadza się we wszystkich 10 przypadkach.
Termin, po którym nie ma polskiego aktu
Ostatnia data wyznaczona przez obowiązujące rozporządzenie to 25 października 2026. Na rok 2027 i dalsze nie wydano jeszcze nowego rozporządzenia.
Ostatnia data wyznaczona przez obowiązujące rozporządzenie (§ 2 ust. 1 pkt 5). Po tym dniu żaden polski akt nie wyznacza daty zmiany czasu — sprawdzone sześcioma niezależnymi zapytaniami do rejestru ELI Sejmu.
Po 25 października 2026 r. datę zmiany czasu w Polsce wyznacza wyłącznie art. 2 i art. 3 dyrektywy 2000/84/WE — ostatnia niedziela marca i ostatnia niedziela października, godz. 1.00 czasu uniwersalnego. Prezes Rady Ministrów wydawał kolejne rozporządzenie dla każdego okresu od 1996 r. i nie dopuścił dotąd do przerwy.
Osiem kolejnych rozporządzeń w rejestrze: 1996 (1996–1997), 1998 (1998–2001), 2001 (2002–2006), 2004 (2004–2008), 2008 (2009–2011), 2012 (2012–2016), 2016 (2017–2021), 2022 (2022–2026).
To nie jest luka w prawie i nie znaczy, że zmiany czasu nie będzie: dyrektywa obowiązuje niezależnie i nie ma daty końcowej. Znaczy tyle, że do czasu wydania kolejnego rozporządzenia czytelnik w Polsce nie ma krajowego przepisu, na który mógłby wskazać palcem.